Parelduiken en een kroon voor La Reina

Het maken van een schilderij dat een kroontje krijgt vraagt inspanning, originaliteit en een vrije hand.

Op de eerste plaats begint het met inspiratie. Een woord dat in kunstkringen regelmatig zwaar onder vuur ligt. Ten onrechte want niks is zo fijn als opgaan in de dingen die mij inspireren. Zoals een kind dat kan. Mijzelf de weg laten wijzen door verhalen en vogels, proza en bloemen, dromen en landschappen. Een glimlachende maan en een verleidelijke jurk.

Dan die vrije hand: Die kwam op het moment dat het mij eigenlijk weinig kon schelen of een ander iets zou kunnen zien in mijn werk, of een ander het aan zijn of haar muur zou willen hebben. Weg van de honger om voortdurend bemind en geprezen te worden. Stilte is er dan en die stilte is ruimte. Ruimte is essentieel om te onderzoeken en te experimenteren. Mijn doel is niet het creëren van kunst dat er perse mooi uitziet. Nee ik wil iets laten zien dat alle zintuigen wakker kust. Ik show mijn individuele wereld.

Waar ik anders nog wel eens een plaatje van internet pakte ben ik de laatste jaren steeds meer bezig met mijn eigen onderwerpen creëren: Achter de naaimachine, met keramiek, kralen en borduursels. Mooie stoffen gaan door mijn handen. Ik leg ze op elkaar en er ontstaan effecten als bij laag-over-laag schilderen en glaceren.

—Making a painting that gets a crown requires effort, originality and a free hand.

In the first place it starts with inspiration. A word that is regularly under heavy fire in art circles. It is wrong because nothing is as nice as being absorbed in the things that inspire me. Like a child can. Let myself lead the way through stories and birds, prose and flowers, dreams and landscapes. A smiling moon and a seductive dress.

Then that free hand: It came at the moment that I didn’t really care if someone else could see something in my work, or someone else would like to have it on his or her wall. Away from hunger to be loved and praised all the time. There is silence then and that silence is space. Space is essential for research and experimentation. For me it isn’t only making something look pretty. It’s more about awakening all the senses by a kiss. Celebrating my own world and inividuality.—

Hier een voorbeeld van een kroontje (klei en veren van textiel) door mijzelf gemaakt dat straks in een schilderij te zien zal zijn.

‘Het kinderlijke en onschuldige meisje, spelende met poppen, ontwikkelt zich tot een (wijze) vrouw en wat maakt zij mee?

Het rozenrode hartstochtelijke, het vernietigende, de vriendschap, de competitie, het liefdevolle, het ziek zijn, de gebrokenheid van harten, de wortels,  het vrolijk winnen en tragisch verliezen, de verterende jaloezie, de afschuw en ontzetting, het zo ontzettend missen, de trots, de herinnering aan het paradijselijke, de bevlieging,  een  onbegrensde liefde en bezorgdheid…kortom… betekenisvolle momenten kunnen een palet aan inspiratie zijn.’

Een sprong in het water: PARELDUIKEN.

Liggen er oude schatten op de bodem of is het drijven met opgeheven hoofd in de wolken? Troebel of helder. Word vervolgd!

SPELEN

Ik schilder eigenlijk altijd naar mijn eigen waarneming. Zintuiglijke en emotionele waarneming. Indrukken vertalen zich in soms onbegrijpelijke beelden en vinden uiteindelijk in een gearrangeerde compositie hun plek op het doek. Niet alles is onder controle, al schilderend groeit het schilderij en kleuren en vormen vinden elkaar soms tegen wil en dank. Vaak denk ik: ‘Teveel, nu stoppen’ maar de veelheid van patronen, dieren, bloemen  is nou eenmaal waar ik van houd. Vaak zeg ik tegen Sebastiaan mijn zoon: ‘Ik heb negen levens nodig om alles te schilderen wat ik wil’.

Een mengelmoes van verleden en heden, misschien wel toekomst gaan in een nieuwe samenstelling een verhaal vertellen.

Zo ook hier in mijn onlangs voltooide werk ‘Eigen Risico’, olieverf op doek 115/75cm. De stalen en betonnen constructies die verrijzen in het stukje Betuwe waar ik woon in contrast met het oude poppenwagentje dat mij herinnert aan de het spelen bij opa en oma Wiersema op het zoldertje in Leermens (Gr.).

Hier speel ik weer; met de vormen van de hoekige masten en molens. Ik transformeer ze naar bijna wandelende objecten. Ik speel met de kleuren; het grauwe pallet in contrast met de cobaltblauwe/tuquoise lucht en het bijna fluoriserende groen. Ik speel met de tijdgeest en het verlangen naar romantiek. Verder laat ik het aan de toeschouwer over wat er nog meer valt te ontdekken!

Afgelopen weekend (7 april 2019) was er ook veel te ontdekken en beleven op de expositie ‘Meesterlijk Realisme” bij Galerie/Beeldentuin Wildevuur in Hooghalen. Prachtige schilderijen van Herman Tulp, Dirk Bal en Hans Parlevliet.

Hier het schilderij ‘Vroeger’ van Herman Tulp. Zijn ‘magistrale ‘ (synoniem voor ‘meesterlijk’) gebruik van kleuren is iets wat mij (o.a.) erg kan bekoren.

De galerie en tuin zijn een zaligheid.

En spelen blijft leuk, voor alle leeftijden!

Soms zou ik willen weten wat mij drijft tot schilderen…Elke keer weer tevoorschijn komen op het doek, niet perse op mijn paasbest. Hier in oude bruine trui ‘Rouge Allure’, olieverf op doek 90/70cm. Geïnspireerd op de naam van de lippenstift waarmee mijn liefde voor de kleur rood begon.

Het spel, de begeestering, de flow, de zoektocht,  toetsen, knallen, het plezier, de strijd, de verrassing, de bekoring…

Avontuur, dat is het zeker.

Wie meer werk van mij wil zien noteer maar vast in de agenda: Weekend 14 & 15 september Kunst Wageningen 2019 in de Junushof.  Meer info daarover later. Nu volop nieuwe plannen maken en uitwerken o.a. met  goede vriend & collega  Roeland van der Kley.

Tot ziens!

 

 

 

Almost entered the monastery ;)

Ik heb zo’n jas, waar ik al jaren in rond loop… die eigenlijk echt niet meer kan… waar ik me helemaal in kan verbergen… die zo lekker warm zit op de fiets… Tot een kennis mij deze week in een winkel aansprak en ‘bezorgd’ (en luid…) vroeg:’ Gade gij intrede bij de nonne…? ‘ Ok nog 1 keer mijn jas, met een knipoog! Gaat hij nu echt in de zak of vis ik hem er toch weer uit? Hij is zo ugly,  ongegeneerd niet-charmant en toch hou ik van hem!

‘Almost entered the monastery’ olie op karton 76/55cm.

Eyes Kerst 2018

Bij Kerst denk ik vandaag (terug) aan de vele feesten in de kerk en op mijn scholen. De eerste 17 jaar van mijn werkzame leven heb ik doorgebracht in het Christelijk onderwijs. Mijn eerste echte Kerstoptreden was het vertellen van het ‘vrije verhaal’ in 1986, een verhaal van W.G. van der Hulst. Daarna volgde vele feesten met toneel, declamaties, muziek, knip- en plakwerkjes, flanelbord-voorstellingen, poppenkast, bordtekeningen, borduursels en nog veel meer. After Kerst-party’s met (soms) teveel glühwein, geheime liefdes en te korte rokken kwamen voor….

Later in het Openbare onderwijs kwam de kerstman ten tonele, het sprookje van de IJskoningin, schoenendoosacties en concerten. Het heette Midwinterfeest of Lichtjesfeest en soms toch maar gewoon weer Kerst.

En dat alles om die ene gebeurtenis: De geboorte van Jezus Christus.

De Goede Herder zoals geschreven in Johannes 10:1-21 zo is Jezus voor mij.

Qua vorm kunnen feesten veranderen maar inhoudelijk blijft de boodschap standvastig. Wij, mens en dier op aarde, wereldbewoners, zijn met elkaar verbonden in onze behoefte aan licht en vrede, voedsel en veiligheid, liefde en leven.

Dit is het schilderij zoals het eerst was. Zeker 10 jaar geleden gemaakt… Alleen de ogen heb ik bewaard. Een andere tijd en een heel ander verhaal, afkomstig van dezelfde maker. Ik ben dankbaar dat ik de vrijheid heb om alles te schilderen wat ik wil. Die blijheid gun ik iedereen!

Ik wens mijn fans, volgers en ieder die dit leest,  veel Licht en Vrede met Kerst en in 2019. Een lieve hartelijke groet,

Ineke Reina.

Foto’s van het schilderij met de Herder “Eyes” van Rein C. De Jong, Kunstfotograaf.

 

Pluis

Graag stel ik jullie voor aan: Pluis. De liefste klassenknuffel die jaren lang elk weekend meeging logeren met een kind uit mijn klas. Pluis beleefde allerlei avonturen en die werden opgeschreven door ouders in het Pluisboek. Op maandag mocht de kleuter het verhaal vertellen. Natuurlijk was het een goede taaloefening maar het was meer… Pluis had een logeerkoffer vol leuke en nuttige spullen, als luiers en fruithapjes-bakjes. Vaak verdween hij eerst in de wasmachine op z’n logeeradres….tja luizen etc… Eigenlijk was ik Pluis vergeten. Hij hoorde bij groep Blauw van de Regenboog in Bemmel en daar liet ik hem achter. Maar deze zomer was ik op bezoek bij een lieve collega/vriendin en zij gaf me de versleten, verwassen en platgeknuffelde Pluis. Nu is hij (13 jaar later) weer thuis bij mij. Natuurlijk gaf dat inspiratie om Pluis te portretteren. Ook zijn er plannen in de maak om een workshop ‘Pluis schilderen’ in 2019 te organiseren op de Regenboog. Natuurlijk in groep Blauw! Word vervolgd!

60/50 olieverf op doek.

 

 

Groep Blauw Regenboog te Bemmel.

Olifant in Perenboom

Soms hoor ik een nieuwsbericht dat gelijk een lach tevoorschijn tovert. Zo op 9 augustus 2018:

‘De politie in Ommen werd gisteren gebeld door een inwoner van het buitengebied, er liep een olifant door zijn tuin die zich in de boomgaard tegoed deed aan peren. ‘Het is geen grap’ verzekerde de beller.

Het gaat om de 39 jaar oude olifant Buba van circus Freiwald. Hoewel het houden van wilde dieren verboden is, is voor haar een uitzondering gemaak. De Afrikaanse olifant was na het ingaan van het verbod overgeplaatst naar een opvang in Duitsland maar werd daar neerslachtig. Daarom mocht ze terug naar haar verzorgers in het circus.’

Bron: NOS donderdag 9augustus 08.42 uur.

Hier te zien in mijn tuin….Oil on Canvas 120/90 cm.

Isilareina door Roeland van der Kley

Door: Roeland van der Kley

Isilareina werd geboren in Elst, met uitzicht op de
kerk, en het is daarom niet zo heel verwonderlijk
dat Elst, en de kerk, veelvuldig in haar werk
voorkomen. Achter die mooie (artiesten)naam
schuilt de naam van Ineke Reina Wiersema. Voor
velen uit Elst geen onbekende.

Wat meteen opvalt aan het werk van haar is wel de
warrigheid der elementen. Als in een droom. En zo
moet je haar werk ook bekijken. Pas dan zie je een
intensiteit die niet vaak in de schilderkunst
vertoond wordt. Elk schilderij vraagt om een nadere
verklaring en elk schilderij heeft het karakter van en
ontdekkingsreis.

Telkens duiken er weer nieuwe elementen op die je
wenkbrauwen doen fronsen of een glimlach
opwekken. Maar dominant is de connectie met het
hogere. Elk schilderij heeft dat, en daarom is een
kerk wel de meest geschikte locatie voor een
tentoonstelling van haar werk omdat hier de link
met het spirituele al vanzelfsprekend aanwezig is.

De zoektocht naar de zin van het leven. De
zingeving van het leven of de kritisch blik van
bovenaf. Het zit er allemaal in. Dat maakt haar
werk zo boeiend en wijze waarop zij haar
onderwerpen neerzet laat voldoende ruimte over
voor de kijker om er zelf op door te filosoferen.
Want dat is primair de bedoeling van haar werk. De
verklaring blijft achterwege, want dit is
schilderkunst die geen verklaring verdraagt. Het
zijn geen hapklare plaatjes die je in één oogopslag
tot je kan nemen. De toeschouwer wordt aan het
werk gezet. Wat je ziet roept vele vragen op en je
zal zelf naar antwoorden moeten gaan zoeken.

Op die manier ga je vanzelf dingen invullen en
krijgt zoʼn schilderij een heel persoonlijk karakter.
Iedereen zal zaken herkennen en projecteren op je
eigen leven, waarna de zoektocht naar antwoorden
begint en nooit meer ophoudt. Telkens vind je
nieuwe antwoorden en nieuwe inzichten. Wat zou
ze hiermee bedoeld hebben? Of wat zou ze
daarmee willen zeggen? Je weet het niet en je zal
vanzelf het moment gaan ervaren dat je bij jezelf
en je eigen ervaringen te rade gaat. Dan droom je
weg in een wereld die alleen voor jou begrijpelijk is.
En dat is precies de kracht van de schilderijen van
Isilareina.

Zelf beschrijft ze haar werk als haar ʻbeeldenddagboekʼ.
Een dagboek maak je niet om met anderen te delen.
Dat maak je om dingen weg te schrijven die voor jou leven betekenis hebben.
Dat is voor iedereen anders. Daarom zal iedereen iets
anders zien in een schilderij van haar.

Isilareina schildert haar leven. Haar dromen en
haar wensen. Het zijn van die oer-herkenbare
elementen uit het leven die iedereen heeft. Voor
iedereen weer anders uit te leggen. Elk schilderij is
een droom die nooit mag eindigen. Een droom vol
wensen, botsingen, vreugdes en verdriet. Heel
persoonlijk en onverklaarbaar. Isilareina neemt je
mee naar je eigen wereld achter je dromen.