Parelduiken en een kroon voor La Reina

Het maken van een schilderij dat een kroontje krijgt vraagt inspanning, originaliteit en een vrije hand.

Op de eerste plaats begint het met inspiratie. Een woord dat in kunstkringen regelmatig zwaar onder vuur ligt. Ten onrechte want niks is zo fijn als opgaan in de dingen die mij inspireren. Zoals een kind dat kan. Mijzelf de weg laten wijzen door verhalen en vogels, proza en bloemen, dromen en landschappen. Een glimlachende maan en een verleidelijke jurk.

Dan die vrije hand: Die kwam op het moment dat het mij eigenlijk weinig kon schelen of een ander iets zou kunnen zien in mijn werk, of een ander het aan zijn of haar muur zou willen hebben. Weg van de honger om voortdurend bemind en geprezen te worden. Stilte is er dan en die stilte is ruimte. Ruimte is essentieel om te onderzoeken en te experimenteren. Mijn doel is niet het creëren van kunst dat er perse mooi uitziet. Nee ik wil iets laten zien dat alle zintuigen wakker kust. Ik show mijn individuele wereld.

Waar ik anders nog wel eens een plaatje van internet pakte ben ik de laatste jaren steeds meer bezig met mijn eigen onderwerpen creëren: Achter de naaimachine, met keramiek, kralen en borduursels. Mooie stoffen gaan door mijn handen. Ik leg ze op elkaar en er ontstaan effecten als bij laag-over-laag schilderen en glaceren.

—Making a painting that gets a crown requires effort, originality and a free hand.

In the first place it starts with inspiration. A word that is regularly under heavy fire in art circles. It is wrong because nothing is as nice as being absorbed in the things that inspire me. Like a child can. Let myself lead the way through stories and birds, prose and flowers, dreams and landscapes. A smiling moon and a seductive dress.

Then that free hand: It came at the moment that I didn’t really care if someone else could see something in my work, or someone else would like to have it on his or her wall. Away from hunger to be loved and praised all the time. There is silence then and that silence is space. Space is essential for research and experimentation. For me it isn’t only making something look pretty. It’s more about awakening all the senses by a kiss. Celebrating my own world and inividuality.—

Hier een voorbeeld van een kroontje (klei en veren van textiel) door mijzelf gemaakt dat straks in een schilderij te zien zal zijn.

‘Het kinderlijke en onschuldige meisje, spelende met poppen, ontwikkelt zich tot een (wijze) vrouw en wat maakt zij mee?

Het rozenrode hartstochtelijke, het vernietigende, de vriendschap, de competitie, het liefdevolle, het ziek zijn, de gebrokenheid van harten, de wortels,  het vrolijk winnen en tragisch verliezen, de verterende jaloezie, de afschuw en ontzetting, het zo ontzettend missen, de trots, de herinnering aan het paradijselijke, de bevlieging,  een  onbegrensde liefde en bezorgdheid…kortom… betekenisvolle momenten kunnen een palet aan inspiratie zijn.’

Een sprong in het water: PARELDUIKEN.

Liggen er oude schatten op de bodem of is het drijven met opgeheven hoofd in de wolken? Troebel of helder. Word vervolgd!

SPELEN

Ik schilder eigenlijk altijd naar mijn eigen waarneming. Zintuiglijke en emotionele waarneming. Indrukken vertalen zich in soms onbegrijpelijke beelden en vinden uiteindelijk in een gearrangeerde compositie hun plek op het doek. Niet alles is onder controle, al schilderend groeit het schilderij en kleuren en vormen vinden elkaar soms tegen wil en dank. Vaak denk ik: ‘Teveel, nu stoppen’ maar de veelheid van patronen, dieren, bloemen  is nou eenmaal waar ik van houd. Vaak zeg ik tegen Sebastiaan mijn zoon: ‘Ik heb negen levens nodig om alles te schilderen wat ik wil’.

Een mengelmoes van verleden en heden, misschien wel toekomst gaan in een nieuwe samenstelling een verhaal vertellen.

Zo ook hier in mijn onlangs voltooide werk ‘Eigen Risico’, olieverf op doek 115/75cm. De stalen en betonnen constructies die verrijzen in het stukje Betuwe waar ik woon in contrast met het oude poppenwagentje dat mij herinnert aan de het spelen bij opa en oma Wiersema op het zoldertje in Leermens (Gr.).

Hier speel ik weer; met de vormen van de hoekige masten en molens. Ik transformeer ze naar bijna wandelende objecten. Ik speel met de kleuren; het grauwe pallet in contrast met de cobaltblauwe/tuquoise lucht en het bijna fluoriserende groen. Ik speel met de tijdgeest en het verlangen naar romantiek. Verder laat ik het aan de toeschouwer over wat er nog meer valt te ontdekken!

Afgelopen weekend (7 april 2019) was er ook veel te ontdekken en beleven op de expositie ‘Meesterlijk Realisme” bij Galerie/Beeldentuin Wildevuur in Hooghalen. Prachtige schilderijen van Herman Tulp, Dirk Bal en Hans Parlevliet.

Hier het schilderij ‘Vroeger’ van Herman Tulp. Zijn ‘magistrale ‘ (synoniem voor ‘meesterlijk’) gebruik van kleuren is iets wat mij (o.a.) erg kan bekoren.

De galerie en tuin zijn een zaligheid.

En spelen blijft leuk, voor alle leeftijden!

Soms zou ik willen weten wat mij drijft tot schilderen…Elke keer weer tevoorschijn komen op het doek, niet perse op mijn paasbest. Hier in oude bruine trui ‘Rouge Allure’, olieverf op doek 90/70cm. Geïnspireerd op de naam van de lippenstift waarmee mijn liefde voor de kleur rood begon.

Het spel, de begeestering, de flow, de zoektocht,  toetsen, knallen, het plezier, de strijd, de verrassing, de bekoring…

Avontuur, dat is het zeker.

Wie meer werk van mij wil zien noteer maar vast in de agenda: Weekend 14 & 15 september Kunst Wageningen 2019 in de Junushof.  Meer info daarover later. Nu volop nieuwe plannen maken en uitwerken o.a. met  goede vriend & collega  Roeland van der Kley.

Tot ziens!